3 ปกหนังสือของ เดวิด โบห์ม ผู้เขียนว่าด้วยสุนทรียสนทนา, ว่าด้วยความสร้างสรรค์ และอนาคตของมนุษย์อยู่ตรงไหน

3 ปกหนังสือของ เดวิด โบห์ม
นักฟิสิกส์, ผู้เชี่ยวชาญและผู้เผยแพร่ทฤษฎีควอนตัมฟิสิกส์
ในขณะเดียวกันก็สนใจค้นหา
ศึกษาธรรมชาติของความจริงอย่างลึกซึ้งด้วย
ผู้เขียนและริเริ่ม On Dialogue หรือสุนทรียสนทนา
.
หนังสือ "ว่าด้วยสุนทรียสนทนา (On Dialogue)"
ว่าด้วยสุนทรียสนทนา (On Dialogue) ฉบับภาษาอังกฤษตีพิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ 1996 และล่าสุดได้ตีพิมพ์ซ้ำ (2006) อีกครั้งโดยมีปีเตอร์ เซงเก้เขียนคำนำให้
ราคา 220.-
เดวิด โบห์มเป็นนักฟิสิกส์นามอุโฆษที่อยู่ในยุคเดียวกับอัลเบิร์ต ไอสไตน์ และนีลส์ บอห์ร เขาเป็นทั้งผู้เชี่ยวชาญและผู้เผยแพร่ทฤษฎีควอนตัมฟิสิกส์ ในขณะเดียวกันก็สนใจค้นหาศึกษาธรรมชาติของความจริงอย่างลึกซึ้งด้วย
โบห์มได้รับอิทธิพลแนวคิดเรื่อง “สุนทรียสนทนา” (Dialogue) มาจากกฤษณมูรติและองค์ทะไลลามะ ‘Bohmian Dialogue’ หรือ ‘สุนทรียสนทนาแบบโบห์ม’ ที่เขานำมาถ่ายทอดผ่านหนังสือเล่มนี้ได้อย่างงดงาม จึงเป็นการผสมผสานกันระหว่างทฤษฎีควอนตัมฟิสิกส์และแนวคิดเรื่องการเชื่อมโยงธรรมชาติของความจริงแท้
สาระสำคัญของหนังสือเล่มนี้คือการช่วยให้เราหันกลับมาพินิจพิเคราะห์สภาวะจิตใจ และฝึกที่จะฟังเสียงด้านในของตัวเองอย่างลึกซึ้งมากขึ้น อีกทั้งยังช่วยเชื่อมโยงสู่สังคมในการทำความเข้าใจผู้อื่น สุนทรียสนทนานับเป็นเครื่องมือหนึ่งที่สามารถนำมาคลี่คลายปัญหาปัจจุบันของโลก เพราะเมื่อมนุษย์สามารถเรียนรู้ใจตนเองได้อย่างถ่องแท้ ก็จะมีศักยภาพเข้าใจผู้อื่นได้
ว่าด้วยสุนทรียสนทนา แบ่งออกเป็น 7 บท
บทที่ 1 ว่าด้วยการสื่อสาร โบห์มชี้ให้เห็นความแตกต่างระหว่างสุนทรียสนทนากับการพูดคุยสื่อสารที่เราทำกันทั่วไปในชีวิตประจำวัน
บทที่ 2 ว่าด้วยสุนทรียสนทนา พูดถึงหลักการของการทำสุนทรียสนทนา
บทที่ 3 ธรรมชาติของความคิดรวมหมู่ ทำความเข้าใจกับธรรมชาติของความคิด ที่ไม่ได้มองเฉพาะแง่ของสมองเพียงอย่างเดียว หากแต่มองลึกลงไปในมิติของจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นด้านที่วิทยาศาสตร์ยุคปัจจุบันยังหาข้อพิสูจน์ไม่ได้
บทที่ 4 ปัญหาและปฏิทรรศน์ พูดถึงปัญหาและข้อขัดแย้งที่อาจเกิดขึ้นได้ระหว่างการทำสุนทรียสนทนา
บทที่ 5 ผู้สังเกตและสิ่งที่ถูกสังเกต โบห์มให้ความสำคัญกับการทำความเข้าใจสิ่งภายนอกผ่านการมองของเรา (สิ่งที่ถูกสังเกต) พร้อมๆ ไปกับการย้อนกลับมาทำความเข้าใจความรู้สึกของเราเอง (ผู้สังเกต)
บทที่ 6 การระงับยับยั้งร่างกาย และการตระหนักรู้ในตนเอง โบห์มชี้ให้เห็นหัวใจสำคัญอีกประการหนึ่งของสุนทรียสนทนา นั่นคือการไม่ตัดสินก่อน หรือการระงับยับยั้ง (suspension) เพื่อนำไปสู่การรับฟังอย่างลึกซึ้งขึ้นระหว่างผู้ร่วมสนทนา
บทที่ 7 ความคิดแบบมีส่วนร่วมและความไร้ขอบเขต บทสุดท้าย โบห์มสรุปว่าทุกสิ่งล้วนเชื่อมโยงกัน ไม่มีสิ่งใดแยกส่วนจากกัน
ว่าด้วยสุนทรียสนทนา เชิญชวนให้เรากลับมาใคร่ครวญตนเอง โดยเฉพาะเรื่องการสื่อสารอย่างจริงจัง เพราะการสื่อสารคือหัวใจหลักอย่างหนึ่งของการมีสังคม เมื่อไรที่มนุษย์สามารถเรียนรู้ที่จะสื่อสารกันอย่างเปิดใจกว้าง เมื่อนั้นเราก็จะสามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงภายใน (transformation) และจะก่อให้เกิดจิตสำนึกใหม่ (new consciousness) ในการมองโลกได้หากเราฝึกกระทำอย่างต่อเนื่อง
......
หนังสือ "ว่าด้วยความสร้างสรรค์ (On Creativity)"
แปลฉบับภาษาไทยโดย โตมร ศุขปรีชา
ราคา 240.-
เดวิด โบห์ม จะชวนคุณไปสำรวจแง่มุมของความสร้างสรรค์ทั้งภายในและภายนอก เปิดใจให้กว้าง แขวนความคิดของคุณไว้ แล้วเรามาสำรวจมันอย่างเต็มที่กัน
เเรกเริ่มเดิมทีนั้น เราต้องเริ่มจากการทำความเข้าใจ สิ่งที่เป็นระเบียบโครงสร้าง องประกอบ และความขัดเเย้งเสียก่อน จะเห็นได้ว่าสิ่งที่เป็นโครงสร้างนั้นจะมีความสอดคล้องกลมกลืนกันของระเบียบภายใน แต่สิ่งใดที่มาขัดขวางความสอดคล้องกลมกลืน สิ่งนั้นคือความขัดเเย้ง เมื่อเราเข้าใจองค์ประกอบ ระเบียบโครงสร้าง และความขัดแย้งแล้ว เราจะเห็นได้ว่าสรรพสิ่งมีความเหมือนและต่างอยู่ในตัว เป็นเลเยอร์ซ้อนทับกันไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ระดับอนุภาค จนถึงจักรวาล ความเข้าใจนี้จะนำเราไปเห็นความสร้างสรรค์ตามธรรมชาติ ที่เกิดขึ้นในทุกที่ ทุกเวลา
หนังสือเล่มนี้พูดถึงความสร้างสรรค์ โดยการนำกลับไปสู่ความสดใหม่ของสิ่งแรกเริ่มเดิมที ตัวอย่างเช่น มุมมองของเด็กที่มีต่อประสบการณ์ครั้งแรก หรือการตอบสนองต่อประสบการณ์ของคนยุคแรก จะเห็นได้ว่าความสร้างสรรค์ คือ กระบวนการไหลลื่นของสิ่งๆ หนึ่งอันสดใหม่ ที่หลุดไปจากทัศนะหรือมุมมองต่อความจริงพื้นฐานของสิ่งเหล่านั้น ซึ่งแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความคิดอันเป็นกลไก หรือการผลิตซ้ำ
ดังนั้นความสร้างสรรค์จึงเป็นกระบวนของธรรมชาติ แม้จะเกิดขึ้นจากมนุษย์ก็ตาม ดังนั้นสิ่งที่จะทำให้เราสามารถเปิดทัศนะใหม่ๆ เพื่อเห็นความสร้างสรรค์ในระนาบต่างๆนั้น เราจำเป็นจะต้องสังเกตตัวเองอย่างเอาจริงเอาจัง เพื่อให้เห็นระเบียบภายในอับพับซ่อนและคลี่ออก โดยสัมพันธ์กับสิ่งรอบตัวเป็นพลวัตและเคลื่อนไปเรื่อยๆ การสังเกตนี้เราจะเห็นปรากฏการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น แปรเปลี่ยน และดำเนินไป
สิ่งต่อมาที่เราต้องให้ความสำคัญในการสังเกตคือความคิดและภาษา ต้องทำความเข้าใจก่อนว่า ความคิดส่วนใหญ่และเกือบทั้งหมดของเรานั้นถูกจำกัดอยู่ในตรรกะของภาษาที่เราใช้ ในข้อจำกัดนั้นเราจะสามารถเห็นมุมหนึ่งของความจริงได้เท่านั้น ไม่ว่าจะภาษาพูด เขียน คณิตศาสตร์ และดนตรี ล้วนเป็นภาษาที่นำเราไปสู่การรับรู้ต่อความจริงแบบนั้นๆ และที่สำคัญหลายครั้งตรรกะทางภาษานำเราไปสู่ความขัดแย้งของตัวมันเอง อย่างเช่นในเชิงปรัชญาที่ว่าด้วยการเปลี่ยนแปลงคือสัจจะ ในความหมายนี้สัจจะเอง ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้หรือ ?
ดังนั้นไม่ว่าเรารับเอาแนวความคิดไหน และคิดด้วยตรรกะภาษาไหน เราต้องตระหนักอยู่เสมอว่า สิ่งนั้นเป็นเพียงทัศนะหนึ่งต่อความจริงเท่านั้น เปรียบเทียบเหมือนกับเราเป็นคนตาบอดที่กำลังลูบคลำช้างตัวใหญ่มากๆ ตัวหนึ่ง เมื่อเรายื่นมืออกไปจับได้งวง นั่นคือความจริงที่ช้างมีงวง แต่นั่นคือง่วงช้าง เป็นส่วนหนึ่งของช้าง ไม่ใช่ช้างทั้งตัว และไม่อ