พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับ พันจันทนุมาศ (เจิม) และฉบับหลวงประเสริฐ คำให้การชาวกรุงเก่า คำให้การขุนหลวงหาวัด

พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) เป็น เอกสารประวัติศาสตร์ ต้นฉบับเป็นสมุดไทย เขียนขึ้นในสมัยกรุงธนบุรี ต้นกรุงรัตนโกสินทร์ พิมพ์ครั้งแรกใน ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ ๖๔ เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๗๙ เนื้อความเริ่มต้นตั้งแต่สถาปนากรุงเทพทวาราวดีศรีอยุธยา มาจนกระทั่งกรุงแตก สิ้นสมัยอยุธยา นับเป็นเอกสารหลักเล่มหนึ่งในการศึกษาประวัติศาสตร์กรุงศรีอยุธยา ซึ่งกินเวลาหลายร้อยปี
นอกจากพงศาวดารฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม) ดังกล่าวแล้ว พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาเล่มนี้ ยังรวบรวมเอกสารสำคัญ ซึ่งเขียนในสมัยอยุธยา คือ พงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับหลวงประเสริฐ อันนับเป็นเอกสารร่วมสมัยเพียงจำนวนน้อยที่หลงเหลืออยู่ โดยพงศาวดารฉบับนี้ นอกจากมีความสำคัญในฐานะเอกสารร่วมสมัยแล้ว ยังถือกันว่าบันทึกศักราชไว้ถูกต้องแม่นยำที่สุดอีกด้วย และมักใช้เป็นฉบับสอบเทียบกับฉบับอื่น ๆ และเรื่องราวที่บันทึกคำบอกเล่าเกี่ยวกับกรุงศรีอยุธยาโดย ผู้คนในสมัยอยุธยา คือ คำให้การชาวกรุงเก่า และ คำให้การขุนหลวงหาวัด ซึ่งล้วนเป็นเอกสารสำคัญในการศึกษาเรื่องราวสมัยกรุงศรีอยุธยา โดย เฉพาะวีรกรรมของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช