ว่านกิมเจ็ง (Adenia viridiflora Craib) size 3-4 cm.

: ว่านกิมเจ็ง (Adenia viridiflora Craib) : ปลูกเป็นไม้โขด เพื่อดูหัวได้ หรือนำทุกส่วนของต้นมาต้มกินเป็นยาแก้เจ็บคอ ร้อนในได้ดี
: ความเชื่อ ว่านชนิดนี้เป็นหนึ่งในวัตถุแก้อาถรรพณ์ ผู้ทรงอาคมจะไม่รับประทาน เนื่องจากจะทำให้อาคมเสื่อม
คนส่วนใหญ่รู้จัก "กิมเจ็ง" น้อยมาก แต่ถ้าเป็นชาวจีน หรือชาวไทยเชื้อสายจีนรุ่นเก่าๆ จะคุ้นเคยและรู้จัก "กิมเจ็ง" เป็นอย่างดี เนื่องจากหัวของ "กิมเจ็ง" มีคุณค่าและมีสรรพคุณเป็นยาบำรุงกำลังชั้นดี โดยชาวจีนนิยมเอาหัวแบบสดๆของ "กิมเจ็ง" กะจำนวนพอประมาณต้มกับหมูเนื้อแดง หรือกระดูกหมูจำนวนเล็กน้อย ปรุงแต่งรสชาติอ่อนๆคล้ายน้ำชุปใส รับประทานได้ทั้งเนื้อและน้ำวันละครั้ง ครั้งละ 1 ถ้วย จะช่วยทำให้ร่างกายแข็งแรง หายอ่อนเพลีย เป็นยาโป๊ดีนัก
ส่วนตำรายาแผนไทยเรียก "กิมเจ็ง" ว่า "ว่านกิมเจ็ง" หรือ "ต้นอีนูน" มีสรรพคุณทางเภสัชใช้เป็นยาเย็น แก้ร้อนในกระหายน้ำและเจ็บในลำคอ โดยเอาหัวสดกะจำนวนพอประมาณต้มกับน้ำสะอาดจำนวน 3 แก้วจนเดือด เคี่ยวเหลือ 1 แก้ว ดื่มขณะอุ่นวันละครั้ง ต้มกิน 1-2 วัน อาการที่กล่าวข้างต้นจะดีขึ้นและหายได้
กิมเจ็ง เป็นไม้เถาเลื้อยพาดพันต้นไม้อื่น มีหัวใต้ดินขนาดใหญ่ เนื้อหัวฉ่ำน้ำเล็กน้อยสีขาวนวล มีกลิ่นหอมเฉพาะตัว ลักษณะหัวคล้ายมันแกว หรือหัวของต้น "สบู่เลือด" ผิวหัวด้านนอกจะนวลกว่าเล็กน้อย ต้นหรือเถาสามารถเลื้อยได้ไกลกว่า 10 เมตร ที่พบตามธรรมชาติในป่าลึก ต้นหรือเถาจะอ้วนใหญ่มาก ใบเป็นใบเดี่ยว ออกเรียงสลับ เป็นรูปกลมรี คล้ายใบตำลึง แต่ใบของ "กิมเจ็ง" จะมีจำนวนแฉกมากกว่า และใบที่อยู่ส่วนปลายจะยาวและแหลมกว่าชัดเจน
ดอก ออกเป็นช่อหรือเป็นพวงตามซอกใบ แต่ละช่อประกอบด้วยดอกย่อยขนาดเล็กสีขาวจำนวนมาก เวลามีดอกจะห้อยลงเป็นระย้าน่าชมมาก "ผล" เป็นรูปทรงกลม มีหลายขนาดตั้งแต่เล็กจิ๋วไปจนถึงผลโตเท่าไข่ไก่ ดอกออกได้เรื่อยๆ ขยายพันธุ์ด้วยหัว หรือเมล็ด พบขึ้นตามป่าธรรมชาติทุกภาคของประเทศไทย สมัยก่อนนิยมปลูกติดรั้วบ้านให้ต้นหรือเถาไต่ เพื่อเอาหัวใช้ทำยาตามที่กล่าวข้างต้น